15 czerwca
Tydzień zaczął się fatalnie dla rowerzystów, pochmurne niebo, zimny wiatr i za chwile nieprzyjemny jesienny deszcz. No a przecież mamy wiosnę…więc rower został w garażu.

16 czerwca
Dalej źle, poranek pochmurny, zimno…. dalej zimno i na dodatek zaczęło padać. Gdzie ta wiosna? I znowuż trzeba było zapomnieć o rowerze.

17 czerwca
Huuura słońce przypomniało sobie o Poznaniu, chyba dlatego, że Bartek postraszył prognozą pogody. I … okazało się, że w Poznaniu całkiem duża grupa ludzi dojeżdża do pracy rowerem i z wielkim zadowoleniem mija zdenerwowanych kierowców stojących w dłuuuugich korkach. Brawo Poznań!

18 czerwca
A przepraszam, to dopiero jutro, we czwartek. Skoro to jutro, to jutro zobaczymy co nam czwartek przyniesie.

Jednak udało się i wyruszyłem. I jak było? Prawie jak w samochodzie. Muzyka grała i ze 4 rozmowy telefoniczne w drodze do pracy.

Po drodze tak myślałem sobie, co jest największym wrogiem rowerzysty w drodze do pracy poza deszczem. I na bazie dzisiejszych doświadczeń wyszło mi:
a) pieszy – zagadany przez telefon, zamyślony, nagle zmieniający kierunek albo miejsca stania.
b) kierowca auta – wyjeżdżający z uliczki osiedlowej i zagadany przez telefon, duża szansa, że nie zauważy nas

Ale wiecie co też wyszło mi innego fajnego? Wyszło, że wystarcza odpowiednio głośno powiedzieć „Przepraszam” i tłum się rozstąpi. I do tego warto jeszcze na odjezdnym dorzucić głośne „Dzięki”. A świat staje się sympatyczniejszy. I niech taki zostanie jak najdłużej.