Po pierwsze ogranicza to prawo człowieka do wyboru środka transportu najbardziej dla niego korzystnego, zgodnego z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie poprzez takie podejście prezentujecie Państwo, w naszej opinii, postawę firmy nieodpowiedzialnej społecznie. Pragniemy nadmienić, że zdecydowana większość miast Europy i Świata dokłada starań, aby promować transport zrównoważony, którego częścią jest również rower. I nie dotyczy to tylko władz miast, ale także instytucji, które mają swoje siedziby w tychże miastach.

Po drugie decyzja jest conajmniej komiczna (spokojnie mogłaby się wpisać w dialogi z filmów Barei) jeżeli chodzi o wiązanie tzw. klasy biurowca z zakazem przyjeżdżania do niego rowerem. I zrozumiałe jest, że powoduje pojawianie się komentarzy, iż następnym krokiem będzie z Państwa strony zakaz przychodzenia pieszo. To też może przecież obniżyć klasę biurowca. 

W opinii inicjatywy Zagoń Rower Do Roboty, a jest to rownież zdanie osób z tzw. Top Managementu różnych firm, o klasie biurowca jak najbardziej powinno świadczyć promowanie transportu rowerowego. W tym stworzenie stosownych, bezpiecznych miejsc parkingowych dla rowerów. Wg nas takie działanie wyróżnia i podkreśla prestiż biurowca. Wielu z nas wybiera rower bo tak chce, często rownież z powodu podkreślenia pewnego statusu, który można zawrzeć w zdaniu „tak stać mnie, tak potrafię, tak mam komfort przyjeżdżania do pracy rowerem”. Tym bardziej, że żyjemy w kraju, w którym samochód nie jest jedynym wyznacznikiem statusu społecznego. Co więcej takie podejście do oceny wartości i pozycji człowieka już dawno powinno należeć do przeszłości.

W ramach naszych działań udało się nam zachęcić do przyjeżdżania do pracy rowerem wielu ludzi. I odbywało się z to z pozytywnym skutkiem dla wszystkich. Dla pracodawców, którzy z nami współpracują, że wymienimy tu tylko takie instytucje, jak Eurobank, Credit Agricole, oraz dla pracowników, którzy podjęli wyzwanie „Zagoń rower do roboty, niech zobaczy gdzie pracujesz”. 

Jeżeli celem podjętego przez Państwa wcześniej opisanego działania była promocja biurowca, w myśl zasady „nie ważne jak mówią, byle by mówili”, to zakończyła się ona sukcesem. Jednak w żaden sposób nie podnosi to Państwa prestiżu.

Mamy nadzieję, że wkrótce zmienią Państwo swą decyzje i zaprezentują postawę, godną nazwanie Państwa instytucją przyjazną również osobom przyjeżdżającym na rowerach i wyznaczającą nowe, godne naśladowania, trendy w budowaniu prestiżu biurowca. 

————————————————————————————-

Wracając rowerem z pracy do domu złapałem gumę. Cóż, zdarza się, ale tym razem to było bardzo mi nie na rękę, spieszyłem się. Zakląwszy szpetnie pod nosem przypomniałem sobie o prawie zezwalającym na przewóz roweru autobusem. Niewiele się namyślając, ruszyłem z moim wehikułem na najbliższy przystanek. Parę minut później podjechał autobus. Jako że ludzi za dużo nie wiózł, z ulgą na sercu i z uśmiechem na twarzy wpakowałem się z rowerem do środka. Kiedy tylko udało mi się wsiąść dobiegł mnie głos kierowcy:
- A Pan gdzie z tym rowerem!?- Eeeee? – zamurowało mnie – Pan nie wie, że można przewozić rower, ale tylko pod warunkiem że KIERUJĄCY POJAZDEM SIĘ NA TO ZGADZA?! – kontynuuje kierowca – A nie zgadza się Pan? – rzuciłem w jego stronę – No nie, no tylko chodzi o to, że jak jest przepis, to trzeba myśleć! – odparł – jeżeli na pętli mi Pan z rowerem wsiądzie, „bo nie ma ludzi”, to po pięciu przystankach ich przybędzie i co wtedy?? – zawiesił pytanie w powietrzu- No właśnie, trzeba myśleć! – ktoś z pasażerów podchwycił- Złapałem gumę i nie mogę jechać rowerem; inaczej bym tu nie wsiadał – spróbowałem wzbudzić litość, jak sięokazało nadaremnie- Rower powinno się przewozić tylko na specjalnych hakach! W tych autobusach nie ma takich haków! – kierowca się bulwersuje- No właśnie! Głupi ten przepis! – ten sam pasażer co wcześniej poparł znów kierowcę – Inne miasta nie mają tego przepisu i tylko Wrocław ma! Cholerny przepis! Niby można rower przewozić a kto potem odpowiada jak coś się stanie ? No kierowca! – kontynuuje tyradę Pan za kółkiem – następnym razem niech się Pan zastanowi! – kończy
Drzwi się zamykają. Autobus rusza. Oczy wszystkich pasażerów skierowane na mnie, a ja mam uczucie, jakbym robił coś złego.

Jeżdżąc codziennie rowerem do pracy mam do czynienia nie tylko z nieuprzejmymi kierowcami czy pieszymi, ale również z bezmyślnymi pracownikami firm dostarczających np. żywność do sklepów.Ludzie ci nie tylko parkują swoje samochody dostawcze na kontrapasach, ale również znienacka potrafią otworzyć drzwi takiego samochodu, zasłaniając nimi pozostałą część kontrapasu, po którym często jedzie niczego niespodziewający się rowerzysta.Jakiej trasy bym nie wybierał, jeżdżąc do pracy i z powrotem, to zawsze mam uczucie, że muszę zachować maksimum ostrożnościi myśleć nie tylko za siebie ale i za innych. Mam wrażenie, jakby reszta użytkowników dróg była zwolniona z myślenia o rowerzystach, bo przecież „oni tylko przeszkadzają i się panoszą ze swoimi prawami”.
W tym autobusie czułem się tak, jakbym przeszkadzał; jakby sama obecność człowieka z rowerem coś zmieniała. Przecież nie było w nim dużo ludzi, a rower postawiłem w taki sposób, że nie zajmował dużo miejsca i przez cały czas pilnowałem, by się nie przewrócił. Poza tym, z tego co wiem, to w Warszawie cała odpowiedzialność za wszelkie szkody spoczywa na kierującym rowerem, a nie na kierowcy. Czyżby we Wrocławiu panowały inne zasady?

Olgierd

Sustrans to organizacja zajmująca się promowaniem alternatywnych sposobów podroży i zrównoważonego transportu. W czasie, gdy drogi są coraz bardziej zatłoczone, a w korkach traci się czas, pieniądze za spalana benzynę i cierpliwość, warto spróbować, czy do wybranego celu nie jest łatwiej dotrzeć rowerem albo urządzić sobie spacer. Do takiej zmiany zachęca Sustrans i na samych słowach nie poprzestaje. Organizuje liczne akcje informacyjne, promocyjne, ale też pomaga w stawianiu „pierwszych kroków” i początkowych dystansach pokonywanych na rowerze.

Jeden z głównych projektów, którego nazwę można odnieść do ogólnej idei przyświecającej Sustrans to Active Travel. Zamiast narzekać na swoją kondycję, albo brak pracy nad nią tłumaczyć małą ilością czasu i wysokimi kosztami karnetów na siłownię, można ze swojej drogi do pracy stworzyć ścieżkę zdrowia. –„Szybki marsz na dystansie 1 mili pozwala spalić ok. 100 kcal, a zajmuje tylko 12-15 minut. Kiedy odległość do pokonania jest dłuższa, można złapać autobus i wysiąść kilka przystanków przed pracą. Cykliści w godzinach szczytu poruszają się nieraz szybciej niż auta, więc nie trzeba udowadniać zalet dwukołowego środka transportu” – uczestnicy programu jednym tchem wymieniają profity, które odkryli po zamianie samochodu na bardziej niezależną formę podróży.

20 z nich brało udział w 10-tygodniowym wyzwaniu, podczas którego starali się każdego dnia znaleźć 30 minut na aktywność fizyczną. Zwolennikom marszów zostały rozdane pedometry – liczba kroków i spalanych kalorii była dla nich motywująca. Cykliści mogli wypożyczyć rower, zapisać się na trening pozwalający nabyć pewności w pedałowaniu po ulicy i uzyskać porady co do najlepszej trasy z domu do pracy czy innych szlaków rekreacyjnych. Program zaczynał się i kończył testem zdrowotnym. Większość uczestników, która podjęła się wyzwania w celu zgubienia  zbędnych kilogramów, nie straciła znacznie na wadze, ale zauważalne zmiany w ich kondycji były wystarczającą nagrodą, a zarazem motywacją do kontynuowania aktywnych podróży. Część z nich odkrywa kolejne odcinki National Cycling Network – sieci dróg rowerowych, zaprojektowanych przez Sustrans, wiodących głównie przez tereny zielone bądź prowadzonych bezpiecznie po drogach. Inni eksplorują pobliskie malownicze zakątki podlondyńskich miast, korzystając z możliwości przewozu roweru pociągiem za darmo. Część piechurów powoli przymierza się do dwóch kół i studiuje zasady wypożyczenia jednośladu od Sustrans na dłuższy czas. Z kolei niektórzy zapaleni cykliści, którzy postanowili zainwestować w nowy sprzęt, oddają swoje stare rowery organizacji, aby ta, w ramach idei recyclingu, dokonała niezbędnych napraw i pozwoliła innym korzystać z profitów pedałowania.

Jazda na rowerze to aktywność dla każdego, warto zatem przekonywać do niej także tych najmłodszych. Czasem to dzieci właśnie zachęcają swoich rodziców do wspólnego pedałowania. Entuzjazmowi najmłodszych trudno się oprzeć. Doskonale udowadnia to projekt Bike It, skierowany do dzieci, ale tez ich rodziców, rodzin i nauczycieli. Ma on na celu zachęcić oraz przygotować wszystkich zainteresowanych do pedałowania na odcinku dom – szkoła – dom. W tym czasie organizowane są liczne zajęcia: Dr Bike sessions, gdzie dzieci mogą się nauczyć podstawowych napraw swojego pojazdu, by bezpiecznie wyruszyć na przejażdżkę, szkolenia dla opiekunów, którzy zechcą prowadzić małą grupę dzieci dojeżdżających do szkoły, aktywności w czasie lekcji pozwalające dzieciom oswoić się z rowerem, liczne konkursy i pikniki. Wszystko po to, by pokazać dzieciom i rodzicom możliwość wyboru środka transportu. Szkoły uczestniczące w programie starają się kolejno o brązową, srebrną i złotą odznakę, w zależności od organizowanych zajęć i ich skuteczności mierzonej w liczbie dzieci pedałujących do szkoły. Niektóre z nich, można śmiało powiedzieć, szaleją za Bike It, a oficer tego projektu  to jedna z najpopularniejszych postaci w szkole.

Wybierając się na staż do Sustrans do Luton oczekiwałam, że zobaczę dużo rozsądnie zaplanowanych dróg rowerowych, znajdę inspiracje jak takie dwukołowe podróże skutecznie promować i podpatrzę jak organizuje się akcje promocyjne porywające tłumy. Mój dotychczasowy entuzjazm rowerowy, okazało się, może być w jeszcze lepszej formie (podlondyńskie okolice są pagórkowate), energii dzielonej z innymi entuzjastycznymi cyklistami nie ubywa, a wręcz przeciwnie, a głowa pełna pomysłów musi szukać kanałów przekazywania dobrych nowin dalej w świat. Wierzę, że i Zaganiacze Rowerów do Roboty to świetny odbiorca hasła Sustransu: Join the movement!

Wasz człowiek w Sustrans

Aja

Moje miasto położone jest w górach (Góry Wałbrzyskie to nie Alpy, ale jednak zawsze). Charakterystyczne dla takich miejscowości jest wpasowanie się infrastruktury w krajobraz. Dzielnice poprzecinane są górkami. Osiedla ulokowane są w dolinach lub na zboczach, a między nimi puste przestrzenie. W efekcie miasto na mapie przyjmuje kształt podłużny. Możecie sobie wyobrazić co dzieje się, gdy z jednego końca miasta na drugi (15 kilometrów) jadą samochody jedną drogą. Korki. Wieczne korki.

Brak dróg i pofalowany teren na pierwszy rzut oka wybitnie nie sprzyjają miejskiemu rowerowaniu. A jednak. Zamiast biadolić znalazłem swój sposób na skuteczne zaganianie rowerem do pracy. Jeśli ma się rower górski i zna okolicę,  można zamiast jezdni wybrać alternatywną drogę poprowadzoną leśnymi i polnymi ścieżkami. Ja tak właśnie robię.

Codziennie rano opuszczam moje osiedle-blokowisko jadąc starym, poniemieckim nasypem kolejowym, teraz pozbawionym torów i równym jak szutrowa ścieżka w kierunku uroczego uzdrowiskowego miasteczka Szczawno – Zdrój. Tam przejeżdżam bocznymi drogami wśród starych, pięknych drzew i domów zdrojowych kierując się do słynnej stadniny koni. Następnie skręcam na szlak rowerowy, który prowadzi mnie zboczem Chełmca (851 m n.p.m.), największej pobliskiej góry. Las jest tu bardzo gęsty i stanowi ulubione miejsce lokalnych rowerzystów. Oczywiście nie wjeżdżam na górę, ale kieruję się w stronę dzielnicy Wałbrzycha Biały Kamień. Ponownie wpadam na dawną drogę kolejową i jadę malowniczym wąwozem. To najlepsza część trasy. Po bokach wystające, ostre pionowe skały strzelające kilka metrów w górę. Spotkanie saren nie jest tu rzadkością. Pojawiają się nawet czasem muflony, których najwięcej spotkać można w pobliżu Książańskiego Parku Narodowego. Las opuszczam niechętnie, bo ostatnie 3 kilometry muszę przejechać drogą asfaltową, która prowadzi do centrum i miejsca mojego przeznaczenia.

Czas dojazdu? 35-40 minut. Dystans: 12 km (3 km asfaltem). Gdybym jechał samochodem lub rowerem wybierając wyłącznie drogi, byłbym 10 minut szybciej. Ale dla tych kilku minut naprawdę warto obcować z przyrodą, porozmyślać o różnych sprawiać i dotlenić się. I tak sobie myślę, że mam naprawdę niesamowite szczęście, że moje codzienne podróże do pracy i z powrotem przypominają weekendowe wycieczki. Aby tylko pogoda dopisała.

Igor

Cóż tu więcej opowiadać? Rowerem do pracy, nawet na Śląsku pomiędzy miastami, a nie tylko w centrach dużych miast, jest po prostu – taniej, szybciej, zdrowiej, zapachy lepsze, bezpośrednio, bez nerwów – że nie zdążę na przesiadkę, a jaki podziw w pracy! Hoho! Prezes oczy przeciera: „ja też kiedyś do pracy na rowerze”, dyrektor serwisu: „szacunek! za te dojazdy do pracy”, „dyrektor mojego działu: „jeździłem na początku kariery, póki koleżanka biurko obok nie powiedziała że śmierdzę”, dział IT twiedzi: „niemożliwe, z Bytomia do Gliwic? cyganisz!”, bardzo bezpośredni dział marketingu: „a tyłek Cię nie boli?”, księgowość: „jakbyśmy wszyscy jeździli do pracy na rowerze to bylibyśmy taaacy szczupli” itd itp. Nic nie zmyśliłam – starałam się w miarę wiernie cytować za osobami!

W bieżącym roku po raz pierwszy w życiu zaczęłam sezon rowerowy  kiedy jeszcze leżał śnieg i jak jeszcze nie wiedziałam, że będę pracować w Gliwicach. To mi dało odwagę w podjęciu decyzji wytargania roweru z piwnicy po raz pierwszy jak miałam jechać do pracy. Pierwszego dnia wzbudziłam mieszane uczucia osób, które zobaczyły moje „wejście smoka” w zachlapanym dresie z uśmiechem na twarzy i tekstem: „dzień dobry, nazywam się M T, będę tu z Państwem pracować”. Pognałam do toalety, skąd po 5 minutach wyszła elegancka kobieta w butach na obcasie, spodniach w kant i koszuli – czyli ja  (z plecakiem wypchanym dresem)  :]

Nie dojeżdżam codziennie, ale w miarę możliwości 2 – 3 razy w tygodniu – z czystego lenistwa (wstaję o piątej i lubię pospać w autobusie), ale uważam że właśnie w te dni na rowerze robię coś dobrego dla siebie, dziecka (jestem wcześniej w domu) i społeczeństwa (propagowanie rowerowania)

Pozdrawiam

Magda

Taki mail dostaliśmy. Jesteśmy z siebie dumni, bo kto jak nie my zdobędziemy świat

Witam Zaganiaczy rowerowych na pełnych obrotach:)
wiem wiem, dużo się dzieje we Wro w sprawie dwóch kół, a ja mam dla Was pytanie i propozycje na jeszcze więcej. Dostałam się na staż rowerowy do Sustransu, organizacji zajmującej się promocją „zrównoważonego transportu”, głównie jednośladu i tak oto od prawie miesiąca pedałuję dzielnie po Luton, pagórkowatej mieścinie tuż pod Londynem, zbieram inspiracje jak wyciągnąć ludzi z aut i podpatruję jak się organizuje naprawdę wielkie kampanie społeczne. Jako że Polacy są wszędzie (w Luton ok 30tys.), dostałam bojowe zadanie zrealizowania osobnego projektu dla nich, bo ich zaangażowanie w takie projekty jest słabe. W ramach akcji „Bike It”, skierowanej do dzieciaków, ich rodziców i nauczycieli, Sustrans pomaga, uczy i zachęca, żeby pociechy do szkoły były odwożone rowerem.
Są wykłady o bezpiecznej jeździe po ulicach, warsztaty naprawy przebitych dętek, zajęcia na rowerach. 21 czerwca biorę na siebie lekcję przeglądu rowerowego na siebie dla 60 polskich dzieci, trzymajcie kciuki! A 16 lipca będzie coś i dla dzieci, i dla ich ojców (Dad’s club).

Dzieci nie mają większych problemów z językiem, choć część wstydzi się mówić. Za to ich rodzice stronią od wszelkich pozalekcyjnych aktywności, w większości z powodu bariery językowej właśnie. Pomyślałam zatem, żeby owych nieśmiałych tatusiów zachęcić… Waszymi gadżetami. Oni wciąż lgną do tego co polskie, więc mam taki pomysł, żeby wysłać im, przez szkołę, list, z opisem Waszej akcji, idei pedałowania do pracy, pokazać, że w naszym kraju kręci się na dobre, zaprosić do konkursów w ramach Dad’s club, a zwycięzcom przyznać nagrody w postaci gadżetów ZRdR. Jeśli macie jakieś balony, koszulki, odblaski, podoba Wam się co tu się dzieje i chcecie się przyłączyć do tej akcji, to ja czekam na wieści:] Oczywiście na potrzeby Waszej strony zrobię reportaż z całego eventu.

Udanego dnia rowerzysty! u nas za to festiwal transportu. stare samochody, ale i stare rowery, więc idę podziwiać odpicowane kozy i inne:)

Pozdr
Aja

Do tej pory, przewaga korzyści płynących z użytkowania roweru, była dla mnie oczywista, jak dla każdego, wieloletniego użytkownika roweru. Jednak prawdziwie głębokiego przeświadczenia o wyższości roweru nad samochodem w mieście doznałam dopiero po pojawieniu się samochodu w moim inwentarzu.
Samochód zakupiony został z myślą o wyjazdach. Dużo pali, więc na miasto mało ekonomiczny, za to na dalekie trasy jego moc jest w pełni satysfakcjonująca. Oczywiście znalazło się kilka sytuacji, w których został użyty w celu innym niż wyjazd/podróż. W czasie tych wypraw na miasto zorientowałam się, że minusy z jeżdżenia autem po mieście są tak duże, że to nie tylko jest czasochłonne, nerwochłonne i niezdrowe, ale i niemądre (że się tak ładnie wyrażę

Przede wszystkim przeraził mnie stopień łamania prawa wśród polskich kierowców. Łamania, a może nawet brak jego znajomości, bo niektórzy jeżdżą tak, jakby sobie to prawo jazdy po prostu kupili. Nawet poduszki powietrzne i całkiem spore gabaryty auta nie dają ulgi moim obawom, gdy ruszam na miasto. Gdy widzi się codziennie takich wariatów, ma się wrażenie, że idzie się po prostu na rzeź. Wiem, że cyklista z takim szaleńcem nie ma szans, ale jeżdżąc na rowerze można wybrać takie trasy, które będą ciut dłuższe, ale za to przyjemniejsze i bez towarzystwa samochodów (we Wrocławiu np. wały Odry, parki etc.). Wiem, że dla kogoś, kto jeździ samochodem od lat, może to brzmieć jak przesadny lęk. „Kwestia przyzwyczajenia”, tylko czy to przyzwyczajenie działa na naszą korzyść?

Korki. Najgorsze jak stoisz tym autem jak ten łoś, a obok jadą rowerki, motorki, skuterki. Ściska mnie wtedy w żołądku niemiłosiernie I nie rozumiem, jak ktoś może twierdzić, że woli w korkach stać i się nie spocić, niż przejechać ten odcineczek do pracy rowerkiem, potraktować się po przejażdżce mokrymi chusteczkami, czy prysznicem, jak ma więcej szczęścia. Samo stanie w korkach i uczucie, że się właśnie spóźniamy, a nic nie możemy zrobić, podnosi tak ciśnienie, że się człowiek poci i to niezdrowo! Pot wysiłkowy to „odtruwanie” organizmu, a pot na skutek nerwów, to dla organizmu trutka.

Koszty utrzymania auta to czyste szaleństwo (szczególnie w tak dziurawych miastach jak Wrocław). Jeszcze szczęście, jak się człowiek trochę orientuje i do tego ma auto, do którego części są całkiem tanie. Ale jak słyszę, że koledze w szybę kamyczek wystrzelił i musiał wymienić całą za prawie 2 tys zł, to za głowę się łapię. Ale to są sytuacje, które „się zdarzają”, a prawda jest taka, że nawet podstawowe wydatki na auto są już tak duże, że transportowanie się nim do pracy (i to przeważnie samemu, z trzema wolnymi miejscami) zupełnie się nie kalkulują. Wyrzucanie pieniędzy w błoto.
Kolejny minus – brak miejsc do parkowania nie tylko w centrum, ale i pod blokami na obrzeżach miasta. Ile to razy człowiek musiał krążyć, by znaleźć jakiś kawałek dla swojego kombiaka. Większość kierowców ma w głębokim poważaniu koperty, i nawet jak już sobie człowiek znajdzie miejsce na chodniku, to potem nie ma jak wyjechać, bo mu taki jeden z drugim wyjazd na ulicę zastawią. I znów nerwy, i znów marnotrawstwo czasu, który to rzekomo miało nam zaoszczędzić przemieszczanie się autem.

Kwestie zdrowotne są dla mnie całkowicie oczywiste, od kiedy mój ojciec z kolarzówki przesiadł się do samochodu. Nadwaga, problemy z ciśnieniem, z cukrem i wszystko co się za tym ciągnie.. Z powodu nadmiaru kilogramów przestał uprawiać inne sporty (łyżwiarstwo, narciarstwo, windsurfing, chodzenie po górach) i raczej ciężko będzie mu wrócić do formy. Nie trwało to długo. Ze 2-3 lata i ojciec był nie do poznania.
Jazda autem potrafi uzależnić, ale jazda rowerem również – wystarczy spróbować.

Ewa
P.S. wszystko powyższe, to na bieżąco spisywany mój tok myślowy, bo na komponowanie pięknego wypracowania nie wygospodaruję raczej czasu

Razem przeszliśmy wiele. Jeździliśmy wspólnie windą – on z braku miejsca w pozycji roverus erectus –  pokonywaliśmy popowodziowe kałuże, odbyliśmy kilka podróży pociągiem. Poza tym jest oczywiście codzienność: 20 minutowa przejażdżka przez krakowskie Skałki i Stare Miasto.

I jest coraz lepiej z rowerami w Krakowie. Z upływem lat obserwuję bardziej świadomych kierowców i bardziej myślących pieszych. Jedyne, co pozostaje takie samo, to mentalność – na widok dziewczyny w spódnicy jadącej na rowerze oczy obserwatorów robią się okrągłe jak spodki

Ale ja jeżdżę. W spódnicy, bo lubię, na rowerze, bo lubię.

Olga z Krakowa

Podczas tegorocznego Tygodnia Odpoczynku Dla Samochodów (6–12 czerwca) pracownicy DIALOGu mogą min. oddać swoje rowery do bezpłatnego przeglądu u Dr Bike.
Co ważne Dr Bike rezydować będzie również na parkingu przy Placu Jana Pawła II w piątek 10 czerwca, dzięki czemu z doraźnej pomocy dla rowerów skorzystać będą mogli wszyscy zainteresowani!

Ale to nie koniec rowerowych ciekawostek – w trosce o bezpieczeństwo naszych jednośladów DIALOG zaprosił na, Plac Jana Pawła II przy siedzibie firmy także przedstawicieli Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu, którzy 10 czerwca w godzinach od 10.00 do 16.00 znakować będą nasze wehikuły. Dzięki temu rower nie tylko stanie się mniej atrakcyjny dla złodzieja, ale na wypadek kradzieży będzie także łatwiej go odnaleźć. Po rejestracji w Policyjnej bazie, każdy właściciel pojazdu otrzyma również Dowód Tożsamości Roweru. Warunkiem wpisania do bazy i oznakowania jest prawidłowy stan techniczny roweru: sprawne hamulce, oświetlenie i dzwonek. Ważne jest aby mieć ze sobą dowód osobisty.

Dojazdy do pracy, kiedy jadę sam, bo z żoną to raczej spokojniejszym tempem, traktuję jako treningi. Oznacza to, że do pracy dojeżdżam cały mokry. Dlatego jeżdżę w stroju sportowym. Przed przeprowadzką siedziby miałem dobrze, bo był prysznic i można było się spokojnie wykąpać, teraz opłukuję się nad umywalką. Zestaw kosmetyków trzymam w biurku.
Nikt z osób ze mną pracujących nie narzekał na smród. To dość często pojawiający się argument przeciw dojazdom do pracy. Jest nas czworo w pokoju, oprócz mnie same kobiety, więc raczej zmysł estetyczny mają i potrafią nosem wywąchać co nieco. Przez dwa lata nie było skargi.

Do pracy zaganiam regularnie tylko ja. Są jednak osoby, które dojeżdżają sporadycznie (3 osoby). Wynika to w głównej mierze ze specyfiki pracy. Pracownicy administracyjni pracują na miejscu w biurze (w tym ja) i nie ma problemu z dojazdem rowerem do pracy. Znaczna większość to osoby pracujące w terenie – oni niestety na dojazdy rowerem sobie pozwolić nie mogą. Niedawno udało mi się namówić koleżankę na dojazd do pracy, ale musiałem po nią pojechać. A że
miałem spory kawałek to musiałem bardzo wcześnie wyjechać. Zresztą to dłuższa opowieść i opisałem ją tutaj „Do pracy bardzo okrężna droga”

Skąd decyzja o dojeżdżaniu rowerem do pracy? Trudne pytanie. Pierwszy argument to brak auta (i od kiedy radzę sobie z rowerem to nie mam najmniejszej ochoty auta kupować), drugi to wieczny problem z komunikacją miejską. Mieszkam w Gdańsku na osiedlu oddalonym od centrum. Do osiedla prowadzą właściwie dwie główne drogi komunikacyjne i bardzo często są zatkane (oprócz tego miasto też stoi).  Spóźnienia autobusów są nieuniknione (inny środek transportu miejskiego do mnie nie dotarł). Nie mogłem sobie pozwolić na nieregularne dojazdy, spóźnianie się. Poza tym jazda rowerem przez las o wczesnej porze (wyjeżdżam przed 6) to wspaniałe doświadczenie. Jak teraz patrzę tak wstecz, to właściwie dojazdy do pracy przyczyniły się do wzrostu tzw. cyklozy u mnie. Od tego czasu zacząłem intensywniej jeździć na rowerze.

Michał z Gdańska