Pierwsze poty na kierownicę

Zaczęło się. Co to był za ranek. Nie dość, że wczoraj zarwana nocka, bo jeszcze wprowadzone ostatnie poprawki na serwis (chociaż bardziej to Bartek się zarwał), to jeszcze w jakieś filmidło się wciągnąłem. Ale do rzeczy.
Powiem krótko, nie było łatwo. Już dużo nie brakowało, żebym sięgnął po klucz … od auta. Ale pomyślałem sobie, że to wstyd będzie straszny i koniec świata. Gdy już miałem odjeżdżać w siną dal, to córka się rozpłakała i za nic nie chciała mnie wypuścić. Przecież tak ubrany Tato nie może jechać do pracy.

Jednak udało się i wyruszyłem. I jak było? Prawie jak w samochodzie. Muzyka grała i ze 4 rozmowy telefoniczne w drodze do pracy.

Po drodze tak myślałem sobie, co jest największym wrogiem rowerzysty w drodze do pracy poza deszczem. I na bazie dzisiejszych doświadczeń wyszło mi:
a) pieszy – zagadany przez telefon, zamyślony, nagle zmieniający kierunek albo miejsca stania.
b) kierowca auta – wyjeżdżający z uliczki osiedlowej i zagadany przez telefon, duża szansa, że nie zauważy nas

Ale wiecie co też wyszło mi innego fajnego? Wyszło, że wystarcza odpowiednio głośno powiedzieć „Przepraszam” i tłum się rozstąpi. I do tego warto jeszcze na odjezdnym dorzucić głośne „Dzięki”. A świat staje się sympatyczniejszy. I niech taki zostanie jak najdłużej.